Toertocht verslagen

Hier de verslagen van de door ons gereden toertochten, inclusief beoordeling!
Klik op de fotocamera bij het verslag voor de foto's van de spy-cam.
Klik op het kompas bij het verslag voor de routekaart.
Datum Tocht Beoordeling
30 december 2008 Vaste MTB Aquabest 8.0
15 november 2008 Vaste MTB route St. Oedenrode 8.5
13 november 2008 Trainingskamp Vogezen van de Zwarte -
12 november 2008 Vaste route Posbank -
25 oktober 2008 Veldtoertocht Epe ?
25 oktober 2008 Veldtoertocht Emst 7.5
31 augustus 2008 Ötztaler Radmarathon 9
9 augustus 2008 Luik-Bastenaken-Luik 8
juli 2008 Trainingskamp Pyreneeen -
juni 2008 Club du Cinglés du Mont-Ventoux -
29 juni 2008 Omloop Math Salden 8
25 mei 2008 Eerste training Ötztaler 8
Seizoen 2006
Archief
  • Seizoen 2007
  • Seizoen 2005
  • Winterseizoen 04/05
  • Zomerseizoen 2004
  • Winterseizoen 03/04
  • Zomerseizoen 2003
  • Winterseizoen 02/03
  • Persoonlijke tochten van de Kempenstoemper
  • Mocht je op -of aanmerkingen hierop hebben, stuur ons dan gerust een e-mail.

    2008

    MTB route Aquabest, 30 december 2008

    Opgenomen met de helmcamera door de Kempenstoemper op een mooie winterse dag (er werd geschaatst op het vennetje). De start is vanaf het fietspad vanuit Eindhoven-noord, rechtdoor het bos en in en dan bijna 5 km heerlijk draaien en keren. Mijn favoriete ronde. PR staat op 9:45, gereden op de Specialized Epic, inderdaad op een fully. Op mijn hardtail Santos ben ik nooit onder 10 minuten gekomen.... De ondergrond was bevroren met hier en daar harde ribbels. Gereden tijd vandaag: tussen 10:30 en 11:00 minuten . Helaas hield de batterij van de camera er net 100 meter voor het passeren van start-finish ermee op (te koud ?!) dus net geen volle ronde in beeld. De video is versneld, vandaar nog geen 6 minuten bij YouTube. Klik op het embedded filmpje voor aktie.

    Sneak preview vaste MTB route St. Oedenrode, 15 november 2008

    Gereden door de Kempenstoemper. Eigenlijk wordt deze route pas op 30 november a.s geopend maar de nieuwsgierigheid kon niet worden bedwongen. Via internet was duidelijk dat de markeringen al uitgezet waren en dat er een startpunt was aan de Vresselse weg. Op de zaterdagmiddag van de intocht van Sinterklaas, de Specialized bij de bar-ends gevat en richting Nijnsel getrapt vanuit het Eindhovense. De route is halverwege op de Vresselse weg eenvoudig op te rijden en is aangegeven met roze pijlen. Nu maar hopen dat ik geen Zwarte Piet word zoals vorige week tijdens de routes Mierlo-Nuenen... De bodem was echter prima om echt te fietsen. Via leuke paden en een mooi vennetje (zie fotootje) in de bossen bij Nijnsel kom je op een gegeven moment bij een afkorting naar St. Oedenrode. Of je volgt de route verder naar Mariahout. De gereden kilometers smaakten naar meer en het rondje bij Mariahout stelde zeker niet teleur. De gehele route is een aaneenschakeling van (aangelegde) kronkelige weggetjes en een paar verbindingsstukken. Ook zitten er een paar gevaarlijke oversteken bij, dus let op !! Het moet een flinke klus zijn geweest de single tracks aan te leggen want er zijn heel wat kilometertjes neergelegd met en soort bostractor. Flink sturen dus, gemiddelde vandaag dus echt niet boven de 20, eerder naar de 18 km/h !! Nu nog een flinke toertocht eroverheen zodat de kombochten goed aangereden worden en dan wordt het echt een feest. :-) Hulde voor TWC Dommeldal voor het aanleggen van de route.

    De route wordt gewaardeerd met een 7.5 en een extra punt voor de noeste arbied van TWC Dommeldal.

    Trainingskamp van de Zwarte van Oosterhout, juli 2008

    verslag training voor Otztaler in de Vogezen

    De zwarte van Oosterhout is deze zomer wat minder ver naar het zuiden afgereisd, dan de kempenstoemper en de steekpenningmeester om wat hoogte training te doen. Een paar dagen fietsen tijdens een wandelvakantie in de Vogezen. Erg mooi gebied met echt klimwerk tot ca. 1400 m. En niet te ver weg dus je bent er ook nog eens zo.

    Locatie: Plombieres les Bains. Is eigenlijk net ff te ver van de hoge vogezen, maar er ook wel leuke tochtjes te maken vanuit hier. Toch heb ik me voor deze tocht ff per PKW laten afzetten in le Thillot, onderaan de ballon d´Alsace. Vanaf hier de noordkant van deze bult beklommen. Toch pittig, ca. 8 km á zo'n 8 procent. Wel mooi geleidelijk. Afgedaald aan de oostzijde, mooie lange afdaling. daarna een flink stukkie bijna vlak richting col du Hundsruck. Dit lijkt nix, maar is toch een vieze kuitenbijter. Nog even een locale ploeteraar de sponsor op de achterzijde laten zien..... Vervolgens doorgestoempt naar Willer sur Thur, alwaar de klim naar de Grand Ballon begint. Er zijn wel 8 verschillende klimmen naar die top, maar dit was duidelijk een van de zwaarste....ook vanwege het weer waarschijnlijk. Het is ca. 32 C en de zon brand flink. 4 km voor de top is mijn water op en moet ik ff bedelen bij een camper. Die zijn gelukkig van alle gemakken voorzien. Als ik had gewild zat er waarschijnlijk ook nog wel een hamburger in of zo..maar ja daar krijg je weer zo'n steken van in je zij.

    Bovenop de ballon toch maar ff pauze gehouden. Het zweet gutst inmiddels van mijn kop...Als ik even later weer fris ben, gaat het dak weer op mijn kop en begin ik aan de afdaling via de Markstein. Lekkere afdaling: breed en overzichtelijk, maar het laatste stuk wat vlak, dus bijtrappen. Deze afdaling zit als klim in de Trois Ballons trouwens. We zullen zien in 2009....

    Vanaf hier nog via de col d´Oderen (ook zo'n ding dat nix lijkt maar heel lastig is, na 5 uur...) weer richting le Thillot gereden. In principe kun je hier stoppen als je beginpunt ook je eindpunt is, maar ik moet nog naar Plombieres! De GPS leidt me naar een akelig steil weggetje (zeker 15%) dat nergens naar toe gaat....helaas, terug maar weer. Vererop vind ik wel de goede weg naar de laatste col met een naam, de col de Fourche. Vanaf hier nog een uurtje of 1,5 op en af naar Plombieres waar een heerlijk koud biertje op me wacht!

    Totaal ca. 150 km en een dikke 3000 hoogte meters.

    Suggesties: de ballon d´Alsace van alle drie kanten beklimmen. Ca. 2500 hm. Eventueel uit te breiden met de ballon de Servance (1200 m). Ik heb een dag eerder (in de regen) een rondje ballon de Servance (noordzijde) en ballon d´Alsace (zuidzijde) gereden. Leuk kort rondje ook vanuit le Thillot of iets verderop te doen.

    Rate a route; vaste route Posbank, 12 november 2008

    door de zwarte van oosterhout
    d.d. 23 oktober 2008
    vaste route Posbank, ca. 53 km.; hoogtemeters: ca. 630.
    omstandigheden: droog, ca. 14 C ; enkele dagen ervoor had het flink geregend.
    je hebt wel een vergunning nodig, te koop op diverse punten rond het parcours, geldig 1 jaar van 1 jan tot 31 dec.

    Gestart bij parkeerplaats vlakbij bij Terlet (pas op, er ligt daar heel wat (auto)glas, dus let op je spullen). Route gereden met de klok mee. Je kunmt deze route ook ondersom rijden. Door de week geen probleem. In het weekend waarschijnlijk wel lastig met tegenliggers. Eerste deel tot Loenen is vrij vlak en brede paden. Lekker om even in te rijden. Bij droog weer zijn de rulle stukken vasat ook wel wat lastiger. Nu viel het wel mee. Na Loenen wordt het een stuk leuker. Redelijk veel semi-single track en wat uitdagende stukjes met wat keren en draaien. Na het pannenkoekenhuis Carolinahoeve wordt het parcours nog wat heuvelachtiger. Wat leuke klimmetjes en afdalingen. Moest ook nog even van de fiets en echt even off road om voorzichtig om een stel hooglanders heen lopen. Verderop rond de Posbank vond ik het na zo'n 40 km zelfs best wel pittig. Het beste voor het laatst bewaard zeker! Route is goed gepijld. Toch hier en daar even de weg kwijt geraakt. Dan helpt zo'n GPS apparaatje wel weer goed! Al met al best een leuke route. Zeker lang genoeg en met name het 2de stuk is afwisselend en uitdagend. Maar soms is lekker ff rechtdoor rijden ook wel prettig. Er zijn ook nog wat extra ATB-paden om het een en ander af te steken of het rondje korter te maken. Zie hiervoor bijv. MTBroutes.nl

    Veldtoertocht Epe, 25 oktober 2008, door de hunebedstoemper

    Terwijl de Zwarte van Oosterhout en de Kempenstoemper druk bezig zijn met het druivenplukken, stonden de Hunebedstoemper en de Steekpenningmeester aan de start van de 45 km van de Lorelei tocht in Epe. Dit jaar was de Hunebedstoemper gearriveerd met een passend setje schoenen zodat na een bakje koffie om strak 10:00 uur de tocht werd aangevangen (zie het verslag van 2007). De route in Epe staat bekend als een snelweg en een rappe tijd was dan ook te verwachten. De goed gepijlde route was leuk aangelegd met her en der een single track om de erg modderige stukken heen. Het natte weer van de voorgaande dagen had het traject niet in een modderballet veranderd zodat we met een gemiddelde van 21.5 na een uur aan de pauze begonnen. De ravitaillering was weer prima, voor de soep geven we 6 punten. Ik weet nog steeds niet welke smaak deze hoorde te hebben.... De kou van de ochtend was nu wel zo'n beetje weg en de zon begon langzaam te schijnen. De afspraak om rustig verder te rijden werd weer eens in de wind geslagen door de Hunebedstoemper en na exact 40km ging daar de kaars uit en moest er vanwege gezondheidsredenen worden afgestoken naar Heerde. Ook dit was toch nog 5 km waardoor er weer de nodige km's zijn afgelegd te voorbereiding voor de Dolomietenmarathon in 2009!

    De hunebedstoemper, oktober 2008

    Veldtoertocht Emst, door de steekpenningmeester

    De eerste veldtoertocht dit seizoen voor de steekpenningmeester. De tocht in Emst wordt door de NTFU met twee sterren bekroond en dat hadden meer fietsers gezien. Totaal waren er 1252 deelnemers. Er was keuze uit drie afstanden. De meeste deelnemers gingen voor de middenafstand: de 45 km. De steekpenningmeester is er één voor het duurvermogen dus werd gekozen voor de 60 km. De tocht was keurig uitgepijld met pijlen en niet met linten zoals vaak op de Veluwe en ook de afkortingen voor de andere twee afstanden waren superduidelijk. Het parcours ging afwisselend door bos en langs heide en er waren zelfs enkele single tracks opgenomen. Technisch stelde het allemaal niet veel voor, behalve de stukken over de gladde boomstronken., dat blijft met de veldcrosser altijd vervelend. Omdat de periode voor de tocht vrij nat was geweest was de toplaag blubberig wat veel kracht koste om op snelheid te blijven. Toch stond het moyenne aan het eind op 24,1 km/uur, niet slecht voor de eerste rit. De pauzes waren netjes verzorgd met bouillon, thee, banaan en krentenbol (tweede stop met energydrink!). Indien gewenst kon men binnen recupereren. Beoordeling: gewoon een degelijke toertocht, geen missers, niet echt spannend 7.5 punten.


    de steekpenningmeester, 25 oktober 2008

    Ötztaler Radmarathon

    Otztaler aftertalk
    Door de Zwarte van Oosterhout is er nog wat data verzameld en geanalyseerd met betrekking tot de splittijden op de Kuhtai, Brenner, Jaufenpass en Timmelsjoch. Uit de figuur blijkt de Kempenstoemper de beste klimmer te zijn geweest die dag. Verschillen zijn in orde van minuten en procentueel op de eerste 3 klimmen ongeveer gelijk. Op de Timmelsjoch heeft de Kempenstoemper relatief de meeste tijd gewonnen. Ook is te zien dat de Zwarte en de Vegistoemper tijd hebben laten liggen met dalen (en/of pauzeren) want daar slaan de steekpenningmeester en de kempenstoemper toch een gat. Die regenbui in de namiddag op de afdaling van de Timmelsjoch heeft ze in ieder geval tijd gekost maar geen 3 kwartier. Blijft nog steeds dat de Stoempers erg goed hebben ingedeeld want ze slaan toe in de tweede helft van de Otztaler en rapen daar 100-en "lijken" op....



    de 5500hm van de Otztaler:waar komen ze vandaan?
    Op het finisher-trikot staat een hoogteprofiel van de Otztaler met hoogtemeters. Als je deze hm op telt kom je op: 1165 + 605 + 1075 + 1774 + 220 = 4839hm dus zo'n klein 700hm te kort. Waar zitten deze hm's ?
    Als je op de officiele website kijkt van de Otztaler, vindt je de volgende getallen: 1200 + 777 + 1130 + 1759 + 220 = 5086 hm. Nog steeds zo'n dikke 400hm te weinig.
    Bij even googlen op hoheprofil otztaler radmarathon vond ik een uitdraai van een polar oid van Martin Scheel met hoogtemeters die een totale stijging van 5130hm opgaf. Nog steeds geen 5500 dus, maar accuratesse van het meettoestel is onbekend.
    De Zwarte had onlangs een ietwat ander hoogteprofiel van de Otztaler radmararthon opgesnord, van de website van
    enroute , zie hieronder. In dit plaatje staan ook de hm's van het hopje vanuit Kematen naar Innsbruck vermeld en is af te lezen dat bij Umhausen (22km) een hopje zit van een 100hm, bij Birgitz (80km) iets van 50hm en bij Zwieselstein (228km) een van 100hm. Neem de hm's erbij van voor de Mautstelle op de Timmelsjoch en je komt tot 100 + 1165 + 225 + 50 + 605 + 1075 + 1774 + 220 + 100 = 5314hm.
    Nog steeds aan de krappe kant, denk dat de organisatie naar 5500hm heeft afgerond omdat je niet meer neigt dit naar beneden af te ronden naar 5000hm. Dus het valt allemaal wel mee met die Otztaler Radamarathon ;-)


    Embedded YouTube-filmpje, klikken en wachten op de Vegistoemper op een wild pig !!



    (van de Zwarte van Oosterhout) Zondag 31 augustus was het dan zover. De Ötztaler Radmarathon. 238 kilometer lang en 5500 hoogtemeters! Duizenden kilometers getraind en gelukkig zijn de weergoden ons op het moment supreme gunstig gezind. Er wordt een zonnige dag voorspeld met een temperatuur van ca. 25 graden. De wekker stond erg vroeg; kwart voor vijf. Voor de zekerheid liep teamchef Oscar de kamers nog even na, maar dat was niet nodig. Blijkbaar wordt je op zo'n dag altijd wakker...of slaap je zelfs niet. Even snel douchen, fietskleren aan (met rugnummer met naam erop!) daarna wat eten, wat wind in de banden (8 bar) en op naar de start. Lekker op tijd dachten we, dus redelijk voorin het startvak. Helaas bleek de vegistoemper toch nog een mankementje aan zijn fiets te hebben. Het opzetventieltje dat de vorige dag was aangebracht lekte een weinig. Dus nadat daar wat teflontape tussen was aangebracht, reden we een kwartiertje later in het donker naar de start.

    Het startvak bleek toch al aardig opgevuld. We konden pas aansluiten onder het vod van de laatste kilometer...Globaal schat ik in dat we zo'n beetje op de helft stonden. Een helikopter vermaakte ons nog wat door wat over te vliegen. Om half zeven ging er een opgewonden "Ooeeeehhh" door de menigte toen het startschot werd gelost voor de wedstrijdrijders. Vijftien minuten later kwam het pak in beweging en klikten we ons in de pedalen. De eerste minuten leek de keuze om toch mijn jasje uit te toen en alleen met arm- en beenstukken te rijden niet de juiste. Brrr, flink koud, wat ook Peter later zou beamen. Het eerste stuk, zo'n 30 km naar de voet van de Kuhtai, ging zoals we al op de video van vorig jaar gezien hadden, razend snel. Het traject gaat hier van 1400 meter naar zo'n 800 meter hoogte, dus relatief veel stukken naar beneden. Marcel, Foppe en Peter konden de eerste 20 km bij elkaar blijven. Martin was gelijk zijn eigen tempo gaan rijden. Het tempo stokte plotseling omdat er voor ons een valpartij had plaatsgevonden. Vooral materiaalschade..veel carbon-onderdelen op de grond. Gelukkig hadden wij er niet zoveel last van en na zo'n 41 minuten arriveerden we al bij de voet van de eerste serieuze berg.

    Snelle sanitaire stop en de kniestukken daarna in de bus van "En route" geflikkerd en op naar de top. Peter en Foppe waren inmiddels al gevlogen en nooit meer teruggezien tot de finish. Het klimmen ging gelijk al lekker. De benen voelden goed aan en ook met ademhaling zat het goed. Het sparen ging eigenlijk vanzelf, want veel harder kon ik niet vanwege de drukte op het eerste stuk. Ik kon rustig om met heen kijken en ontwaarde daar met nummer 2648 ene Pinarello, op een hele dure Pinarello natuurlijk. Zou het de baas zelf zijn? wie het weet mag het ons mailen..Ook Jorg Jackse is nog gespot door Oscar... Na het eerste pittige stuk volgde halverwege bij het dorpje Ochsengarten een vlak stukje van 2 km. Hier snel wat gegeten want ik wist dat hier vlak achter het ergste stuk kwam: een kilometer met maximale percentages van 18%. Hier even de 29 gebruikt. Laverend van wiel tot wiel kwam ik daar toch vrij makkelijk boven. Na zo'n 2 uur en 8 minuter bereikte ik daar de top, alwaar men ons met luide muziek opwachtte en het eerste Labestation (verzorgingspost met eten) het al lekker druk had. Zeer goed verzorgd. Complimenten voor de organisatie. Bidons gevuld, snackje gepakt en jasje aan voor de afzink, die er zo vroeg 's morgens nog koud bijlag. Erg mooie snelle afdaling. Dit was al voorspeld, maar zelfs een antidaler als de zwarte van oosterhout vond dit leuk. Peter en Foppe bleken hier achteraf zelfs een maximum van 99 km/uur gereden te hebben!

    Na zo'n 35 minuten was ik beneden en was het zaak een goed groepje op te zoeken voor het vlakkere stuk door Innsbruck en de niet zo steile Brennerpas. Hulde trouwens voor alle mensen die ons overal onderweg "beklatschten". Sommige moeten er de hele dag gestaan hebben! Innsbruck was netjes afgezet door verkeersregelaar op de kruispunten en even later ging het weer bergop, langs de Berg-Iselschans de Brenner op. Niet de snelweg natuurlijk, maar de oude weg, Eigenlijk een best mooie klim, maar wel lang (36 km) van 500 naar 1370 meter hoogte. Het gevaar is dat je hier te hard, met een te grote versnelling tegenop rijd. Er werd inderdaad hard gereden hier, waardoor er menigmaal een groepje uit elkaar spatte. Ik kon hier goed meekomen, maar voelde al wel wat verkramping opkomen. De laatste 10 km kon ik gelukkig profiteren van een "stoomtrein" die voorbij kwam. Ik besloot echter wel een langere pauze te nemen en even goed te drinken en te rekken. Ook het magnesium uit het pakket dat we vooraf allemaal hadden ontvangen genomen. (Nee, niet tegen het gladde stuur, maar innemen tegen de verkramping). Toen ik na 15 min. weer wegreed, kwam Martin net aan. Ik riep nog "stoemperskluppiie!!!"maar hij hoorde me niet. De afzink van de Brenner was niet zo heel moeilijk. We reden vervolgens Italie in, tenmiste dat dacht ik, maar langs de weg stond met een groot bord met "SUDTIROL IST KEIN ITALIE!" . Vrij fris bereikte ik de derde ploert, de Jaufenpas. Het magnesium had blijkbaar erg goed gewerkt, want mijn kramp was totaal verdwenen.

    Die Jaufenpas moest me goed liggen. Veel bochten, een beetje zoals de Telegraphe uit Marmotte had men gezegd en zo'n 7 a 8 procent. Alleen deed ik pas na de tijdscontrole-mat mijn armstukken af...STOM, scheelt weer 45 seconden). En inderdaad, deze berg lag me ( maar wel steiler als de Telegraphe trouwens). Zonder veel problemen haalde ik veel mensen in , kon gemakkelijk de 26 en soms 23 ronddraaien, terwijl er om me heen vooral gezwoegd werd en de kettingen op het meest linkse tandje lagen. Zelf de Italianen zaten niet meer te kletsen !!! Het ging zo lekker dat ik eigenlijk vergat om op tijd te drinken en te eten. Ook deze klim duurde meer dan een uur en dan moet je toch wat eten. Ik kon nog net op tijd mijn hongergevoel wegeten, maar de laatste km's gingen wel wat moeizamer. Ook stond de wind boven de boomgrens wat tegen. Al met al een goede klim gereden. Na weer het labestation geplunderd te hebben, dook ik weer de afzink in. Dit was geen afdaling voor mij!! Heel veel bochten en slechts asfalt met veel scheuren. Ik werd dan ook regelmatig ingehaald. Helaas was het ook nog een erg lange afdaling, want we moesten weer naar 600 meter. Het laatste stuk viel weer wat mee, maar ik had de kramp aardig in handen beneden. Niet echt gerecupereerd.....

    Voor het eerst was het plotseling erg warm. De Jaufenpas lag veelal in de schaduw, maar hier stond zon vol op je dak. Het ging bijna direct weer omhoog, de laatste col van de dag, De Timmelsjoch ofwel Passo dello Rombo in het Italiaans). Hier lag natuurlijk de crux van de hele tocht. Na 180 km koers nog een hoogteverschil van dik 2000 meter overwinnen (van de totale 5500). Er zitten twee lastige stukken in deze klim. Een stuk van zo'n 6 km van 9% en na de helft nog een stuk van 5 km van 9 tot 12%!. De warmte had bij mij direct een grote invloed. Het ging een stuk trager ineens. Daar waar ik op de vorige klim nog iedereen voorbij reed, was dat nu beduidend minder het geval. Mijn 29 kwam nu goed van pas! Gelukkig waren er diverse tunnels die lekker koel waren en je dus even kon bijkomen. Halverwege was het LETZTE Labestation. vooral veel vloeibaar voedsel nu! Er lagen hier al mensen op de massagetafels, dus zo beroerd ging het bij mij nog niet. Op naar het laatste stuk. Je kon vanaf de rustpauze al de steile haarspeldbochten die we nog moesten zien liggen. Niet echt om vrolijk van te worden. Maar goed, iedereen moest er overheen, en er reden er nog zat die langzamer gingen. Op het steilste stuk daalde de snelheid zelfs tot onder de 8 km per uur. In de laatste bochten hing nog even de videohelikopter om opnamen te maken. NIET AFSTAPPEN dus....Toen die weer weg was gunde ik mezelf nog even een 5 minutebreak. Daarna weer genoeg kracht voor het laatste stuk. Via een slecht verlichte tunnel bereikte ik precies na 10 uur koers de top en was ik weer in Oostenrijk. Het was aan deze kant van de bult ineens bewolkt en een stuk kouder. In de verte pakten de onweerswolken zich al samen. Jasje aan en snel naar beneden. Deze afdaling kende ik, die hadden we eerder deze week ook al eens gedaan. Gelukkig maar want na een paar km, net voor het hupje naar de "Mautstelle" begon het te druppen....en daarna te regenen en harder te regenen! Een eerste onweersklap maande me tot doorrijden. Voorzichtig laverend door de bochten bereikte ik de boomgrens en vervolgens kwam even later Solden in zicht. Het laatste stuk was wat rechter en kon ik hem weer wat laten lopen. Na 10 uur en 48 minuten bereikte ik de finish waar Oscar, Peter en Foppe me aanmoedigden. Foppe was net binnen de 10 uur gefinished, (opdracht geslaagd!) en Peter zelfs in 9 uur en 31 minuten! Beiden droog, de geluksvogels! Martin zat niet ver achter mij en kwam even doorweekt als ik na 11 uur en 23 minuten over de meet.



    Luik-Bastenaken-Luik

    Gereden door de steekpenningmeester, de vegistoemper en de kempenstoemper. Datum: 9 augustus 2008, verslag door de Kempenstoemper.
    Het was weer eens nachtwerk: om 4:15 ging de wekker af in Eindhoven en tijdens een eerste ontbijt werd er al eens gebeld tussen de steekpenningmeester en de kempenstoemper waar de noordelijke delegatie zich bevond. Die waren nog eerder opgestaan !! Dit alles omdat de organisatie vond dat de 235km rijders van LBL voor 7:00 moesten vertrekken. Het rendez-vous van de de zuidelijke delegatie met de noordelijke vond plaats net ten zuiden van Eindhoven om 5:00 en vervolgens werd er gezamenlijk verder gereden naar Luik, alwaar in het centrum de start was georganiseerd. Het parkeren verliep vlotjes en na het ophalen van de nummers werd omstreeks 6:30 het tweede ontbijt genuttigd en de stalen rossen beklommen voor de klassieke LBL. Na Luik uit te zijn gefietst via een mooi lopende klim (buitenblad had gekund) werd op de cote de Kin eens gevoeld hoe de benen waren. Niet slecht voorwaar. Vervolgens werd er via wat schermutselingen doorgereden naar de Baraque Fraiture; het hoogste punt van Belgie alwaar de eerste verzorging was. Na een korte (plas)stop werd de weg vervolgd richting Bastenaken dat na 100km werd bereikt. Hier was alweer een verzorging dit keer met yoghurt of rijstepap en drinken. Na even in het zonnetje te hebben gezeten ging het weer noordwaarts en werd er straffer op kop doorgereden door de Kempenstoemper en de steekpenningmeester om de bus stil te krijgen. De volgende serieuze schermutseling was de Wanne (vanaf de zuidkant). Best steil maar met de compactjes van tegenwoordig geen probleem om je rpm te houden. Na de verzorging bovenop (de derde dus al) dit keer met aa-drink, bronwater, koek en fruit werd er richting Stavelot gereden. Alwaar de bidonhouder van de Kempenstoemper spontaan losrammelde op de kasseien... Omdat Stoumont geen vergunning had verleend werden de Rossier en de Vecquee overgeslagen en kwamen we via de Haute Levee (stelt nix voor) en een steil ding in de buurt van de Redoute. Het was intussen ook weer wat drukker op het parcours omdat vanaf hier alle afstanden richting de Redoute gingen. Net voor de Redoute was er een vierde verzorgingspost met soep. Hier was het aardig druk en voelde je een opgewonden stemming hangen over wat er ging komen: de finale van LBL, La Redoute op 200km. Het ding is nog geen twee kilometer maar voor sommigen net te steil en te lang (lopen dus). Niet voor de Stoempers, met een paar krachtige rukken aan de pedalen waren ze boven bij de vijfde verzorgingspost van de dag (een appeltje dit keer, voor de dorst ?) Na de Redoute ging het laatste stukkie naar beneden naar Luik en is het een beetje uitbollen naar de finish. Bij de finish de stempelkaart afgegeven en het finishtasje gekregen. Met brevet, een LBL handdoek (handig !), bidon, oude FIETS-magazine en nog wat reclame voor cyclo's. Voor het startgeld (12,50 dacht ik) werd er iig veel geboden qua verzorging en ook de uitpijling was OK. Eigenlijk goed te doen als toertocht en als je een keer een lang stuk op de fiets wil zitten voor de Otztaler/Marmotte oid.


    Voor degenen die deze LBL willen nafietsen, bij deze de GPS-track en de kaartjes..

    Trainingskamp Pyreneeen

    Trainingskamp Pyreneeen juli 2008 door de Kempenstoemper. Met als excuus dat er getraind moest worden ter voorbereiding op de Otztaler Radmarathon, had ik een vakantie voor het gehele gezien geboekt met een week in de Pyreneeen. De week ervoor hadden we in de Dordogne vlakbij Sarlat gestaan en daar had ik ook eea aan klimwerk gedaan. De Dordogne is natuurlijk geen hooggebergte maar vanaf het riviertje de Dordogne omhoog zijn er toch een aantal lekkere steile klimmen te doen. Na dit opwarmertje was het tijd voor het echte werk: de Pyreneeen. Uitvalsbasis was Sazos, een klein plaatsje met een camping 2 kilometer boven Luz-St Saveur, op de klim naar Luz-Ardiden. Vanaf deze camping heb ik een drietal keren naar Luz-Ardiden gereden. Dit is echt een mooie klim, lekker rustig, wat pittige stukken en op het eind mooie bochtjes naar de top. Helaas had ik pech, tot 3 x aan toe was de top bewolkt en dus geen uitzicht. Ook is de Tourmalet beklommen. Op een dag twee keer gedaan, ook vanaf La Mongie, een uitgeblust skidorp. Vanaf die kant ook weer de laatste 4 a 5 km in de mist gereden, tussen de geiten. Verder ben ik de Port de Boucharoe (2200m) opgereden naar de Spaanse grens, die je op 150m kunt benaderen. Je ziet vanaf de weg de steen die de grens markeert. En ook de laatste mooie kilometers naar de Pont d'Espagne zijn bedwongen. Mooi gelegen in een kloof met watervalletjes en hairpins. Om te fietsen is Luz-St Saveur een mooie uitvalsbasis (heeft ook al eens in het tijdschrift Fiets gestaan) van waaruit je 4 beklimmingen kunt doen. Wanneer je de moeite neemt om terug richting Lourdes te rijden kan je onderweg ook nog de Hautacam doen en/of Pont d'Espagne. Wat opviel was dat in de middag er zich meestal wat wolken als watten rond de toppen nestelen waardoor het uitzicht waardeloos wordt, voor de rest prima temperaturen en ook om mooie wandelingen te maken.


    Omloop Math Salden

    Datum: 29 juni 2008, lengte 210km door Limburg, verslag door de Kempenstoemper. Omloop Math Salden 29 juni 2008 Vroeger heette deze toertocht de omloop van Zuid-Limburg en werd er gestart vanuit het nabij gelegen Geleen. Waarschijnlijk ivm sponsorperikelen werd er nu vanuit Limbricht gestart en wel vlakbij het kasteel. Voor de 210 km moest er voor 8:30 gestart worden van de organisatie en precies 2 minuten voor die tijd zaten Stoemper Marcel en de Kempenstoemper op de fiets. Inschrijven verliep vlot en er was ook een fietsenstalling met bonnetjes, prima dus. Na een aanloopje van een 30km olv de klitsieparket-brigade, doemden de eerste serieuze schermutselingen op: de Cauberg en de Geulhemmerweg in Valkenberg. Vervolgens werd er een tijdje rond het plateau van Margraten gekoerst alwaar te merken was dat er een pittig windje stond. Als tussendoortje stond de Dodemanweg vanuit Wijlre op het programma. Intussen was de zon er ook bijgekomen zodat er ook aan de kleur gewerkt kon worden. Na de stempelpost bij cafe de Bosrand (60km) werd er een Belgisch uitstapje ingelast en eindigden we uiteindelijk in Epen aan de soep na 110km. De soep moest wel uit eigen zak worden betaald want de verzorgingspost was pas op 170km gepland. Net voor de fanfare vertrokken beide stoempers uit Epen over de Camerig richting Vaals. Na Vijlen begon de 210 km tocht aan zijn finale met de Kruisberg, de Hulsberg, Eyserbosweg en de Fromberg. Bovenop de Fromberg was de verzorgingspost ingericht met sportdrank en wafels. Na een aantal wafels en met bijgevulde bidons, het was intussen warm geworden, werden de Karstraat bij Ransdaal, een vals-platstuk met wind tegen bij Klimmen en een hopje bij Schinnen nog weggetrapt en was de tocht na 212km en binnen de 8 uur volbracht. Voorwaar een mooi moyenne van zo'n 27 per uur. De fietsenstalling was intussen opgedoekt maar er waren dan ook enkel de 210km rijders aanwezig. Op de parkeerplaats waren de toezichthouders ook al verdwenen wat niet volgens de belofte was, beetje jammer. De tocht was prima uitgepijld en ging over de rustige wegen van ZuidLimburg. Beoordeling: 8 punten.

    Voor degenen die de Omloop Math Salden willen nafietsen, bij deze de GPS-track en kaartjes.

    Club du Cinglés du Mont-Ventoux

    Trainingskamp Ventoux, door de steekpenningmeester

    Van Stoemper Oscar hoorde ik dat er een bepaald gilde is waartoe je kan behoren wanneer je de Mont Ventoux op één dag van drie kanten beklimt. Bij een korte vakantie in Bedoin in 2006 had ik de inschrijfpapieren bij me van Oscar die hij had besteld bij Christian Pic, de grondlegger en voorzitter van het organiserende gilde. In het Frans heet het gilde 'Club du Cinglés du Mont-Ventoux', vertaald in het Nederlands is dit 'Gilde der Malloten van de Mont Ventoux'. In 2006 heb ik wel de drie beklimmingen gedaan, maar niet op één dag. De Mont Ventoux kan je vanuit Bedoin, Malaucene en Sault beklimmen, kijk maar eens op cyclingcols.com.

    Deze rit is in totaal 136 kilometer lang en heeft 4300 klimkilometers. In 2006 ging de snelste klim vanuit Bedoin naar de top in 1u en 46 min. In 2008 zouden we met de stoempers de Ötztaler Radmaraton rijden, waardoor een trainingskamp noodzakelijk werd. Omdat de Ventoux vergelijkbaar is met hellingen die je in de regio van Sölden tegenkomt leek het ideaal om de drie beklimmingen nu eens op één dag te rijden. In de week voor de grote dag heb ik de verschillende beklimmingen verkend. De snelste beklimming van Bedoin naar de top ging in 1u en 40 min.Ik blijf langzaam op steile stukken, maar voor mij was het een goede tijd.

    26 juni 2008: de grote dag. Ik reed alleen en zonder begeleiding en dus moest ik eten en drinken ed zelf meenemen. Echter bij een start rond 6 uur moest ik rond 1 uur (voor de lunch) terug kunnen zijn. Om 6 uur precies stond ik bij de marmeren streep, het officiële startpunt: de teller op nul en beginnen maar. Na 1 uur en 50 min kom ik boven. Bovenop ben ik de enige. Onderweg ben ik alleen een ree en een collega renner (voor 7 uur al in de afdaling!) tegengekomen. Na mijn windjack te hebben aangedaan ?val? ik omlaag naar Malaucene. Hier haal ik mijn topsnelheid van de dag 76 km/uur. Onderweg kom ik een aantal wielrenners tegen, de meesten reden met een triple. Om 8:25 vertrek ik uit Malaucene voor de tweede klim. Deze klim gaat zo lekker dat ik enorm geniet. Ik fiets iedereen voorbij. Halverwege wordt het echter zo steil dat ik diep moet gaan om de 9 km/uur op de teller te houden. Bij het restaurant is het vlak zodat er even lucht is, vervolgens gaat het weer pittig verder. De laatste 2 kilometer lopen beter zodat ik weer een gangbaar ritme kom.Na iets minder dan 2 uur (1 uur 56 min) kom ik boven. Afdalen naar Sault. Tijdens de afdaling zie ik al waarom dit de makkelijkste kant is; er zijn stukken die totaal niet steil zijn. Tot aan het chalet rijdt ik met een strak tempo naar boven. Doordat ik al aan de derde beklimming bezig ben en inmiddels meer dan 4000 hm heb gehad wordt de snit toch minder. De laatste 6 zware kilometers waren minder lang dan gevreesd. Het was er druk met klimmende fietsers en niemand kwam me voorbij terwijl ik wel een heel legioen opraapte. Na in totaal 6 uur en 3 kwartier stond ik boven. Een heerlijke afdaling naar Bedoin volgde.


    de steekpenningmeester, oktober 2008
    ]

    Eerste training Ötztaler (Heerde)

    Zondag 25 mei was er dan eindelijk de eerste gezamelijk rit. Verzamelen in Heerde voor circa 100 km. Vrijwel de gehele stoempersklub was aan de start verschenen. De een met wat meer trainingskilometers dan de ander. De regen die het zuiden van het land al uren had geteisterd hield gelukkig precies voor Heerde op waardoor het parcours kurkdroog was en de slicks niet hoefden te worden gewisseld voor natweerbanden. Het eerste uur werd onder een strak tempo langs de Ijssel weggetrapt, waarna de eerste heuveltjes opdoemden. Na zo'n 80 km draaiden Rene en Oscar af richting koffiestop in 4-houten. Met 5 man werd nog een pittig lusje met een prestigeklim richting Echoput gemaakt. Peter bleek de beste benen te hebben, op de voet gevolgd door de verderlichte Scott van Foppe. In Vierhouten weer herenigd met de afvalligen, werden de laatste km's na Heerde ingezet. Daar wachtte ons een overvloedig maal met veel pasta en lekkernijen, waardoor de verbruikte calorieën er snel weer bij gegeten werden.

    Voor degenen die op de Veluwe een leuk afwisselnd parcourtje van ca.110 km willen rijden, zijn de GPS gegevens bijgevoegd.